Al lange tijd ben ik onrustig, zonder te weten wat ik eraan kan doen. Ik kon het begin niet vinden. Zoals een rol verpakkingstape weet je wel, die transparante, waarvan je bent vergeten het hoekje om te slaan. Je hebt tijd nodig het begin te zoeken, voordat je kan gaan pulken. Het goede nieuws is dat ik inmiddels weer aan het pulken ben geslagen en ik denk dat ik gewoon begin met een persoonlijke update over de afgelopen tijd.

Als je mij een half jaar geleden had verteld wat er in die 6 maanden zou volgen, had ik waarschijnlijk gegrinnikt. “Typisch” had ik dan gedacht. Maar ergens had ik ook gebaald van mijn eigen onrust die blijkbaar wéér naar boven was gekomen. Een coach op werk zei twee jaar geleden tegen mij dat mijn hoofd een flipperkast is. Ik vond dit zelf maar wat overdreven en snapte niet waarom hij dat zei. Ik ben vanuit opstandigheid niet meer terug gegaan uiteraard. Had ik wellicht beter wel kunnen doen, want inmiddels snap ik hem wel.

(Dit alles schrijf ik overigens met een kleine grijns op mijn gezicht, tussen het niezen door dan, het is geen treurig bericht of iets)

Ok, what’s up? De afgelopen periode is nogal “hobbelig” geweest voor mezelf, wat met name met werk te maken heeft. Ik zal nu geen lang verhaal ophouden over hoe dat precies gelopen is (stel er gerust je vragen over als je die hebt) voor nu even in het kort: Ik ging van fulltime naar parttime werken, om deels voor mezelf te beginnen. Nog geen maand later zei ik mijn baan op en besloot ik maar helemaal te gaan ondernemen (LEUK!). Een maand later ben ik een compleet nieuwe baan in loondienst gestart, fulltime, bij een mega organisatie.

Ja, ik heb soms best moeite om mezelf te volgen, dus ik snap het volledig als mijn omgeving af en toe denkt “???”.

In de hoop wat vraagtekens weg te nemen volgt hier een korte uitleg: Ik ben geen nieuwe baan in loondienst aangegaan omdat het ondernemen niet lukte, of omdat ik bang was dat het niet zou lukken. In tegenstelling zelfs, het begon goed, ik vond het leuk en ik had er ook echt vertrouwen in dit keer (ook nieuw voor mij trouwens). Maar toen sprong deze “nieuwe baan” in mijn oog. Een baan bij een organisatie die mij al lange tijd trok en nieuwsgierig maakte. Toen dit tot de serieuze mogelijkheden ging behoren, besloot ik er maar gewoon voor te gaan en ik kreeg de baan. Hoppa, springen in het diepe. PS: Nieuw liedje in de maak met deze titel, zonder “hoppa”, komt over een maandje uit.

We zijn inmiddels ruim drie maanden verder. Ik moet zeker even wennen hoor en ben bezig mijn plek te vinden in mijn nieuwe rol. Dat is iets wat ik soms best lastig vind. Of nouja, vaak eigenlijk wel. Ik weet dat dit wat tijd kost en die probeer ik mezelf te geven. Met de nadruk op proberen, want die bekende onrust in mezelf maakt dat niet altijd even makkelijk. De flipperkast is weer lekker aan flipperen geslagen zullen we maar zeggen.

Als je het balletje (zit er een balletje in een flipperkast?) zou volgen, zou deze schieten van werk, naar hardlopen, naar ondernemen, naar muziek, naar bloggen, naar Instagram, naar fotografie met daartussenin nog een groot blok aan vrienden en familie waar ik mijn balletje ook heel graag tegenaan laat schieten. Het zou best fijn zijn als dat balletje zo af en toe eens wat rustiger langs al deze punten zou kunnen manoeuvreren.

Goed, uiteraard heb ik weer erg lang nagedacht over wat dit nu dan weer is en wat ik ermee moet. Of wil. Of kan. Ik wist het niet zo goed, tot een paar weken terug iets plaatsvond wat me een klein beetje meer richting gaf: een interview en COVER shoot met Runner’s World Nederland (ook niet iets dat mij dagelijks overkomt) samen met Emiel Berghout.

We hadden het over de hardloopboom en de rol van vloggers (Emiel), bloggers (ik?) en social media (beiden) hierin. Ik vertelde waarom ik ooit met bloggen was begonnen, waarom ik het bleef doen en zo leuk vond. Ineens besefte ik me dat ik die onbevangenheid totaal kwijt was geraakt. En daardoor al lange tijd bijna niets meer schrijf. Het werd me duidelijk, ik mis het.

Heb ik nu dan het eerste stukje verpakkingstape gevonden?

Ik durf het niet met zekerheid te zeggen, maar ik heb wel zin heb het gewoon weer te gaan DOEN, dat bloggen. Geen idee of er nog veel blog lezers zijn trouwens (video’s hap je toch lekkerder weg), maar dat maakt ook eigenlijk weinig uit. Een beetje terug naar wie ik ben en hoe ik het vroeger ooit begonnen was; omdat ik het leuk vind om te schrijven, aan een website knutselen en om wellicht iets te kunnen brengen waar iemand wat aan heeft, al is het er maar één.

Of de inhoud ook nog hetzelfde zal zijn als hoe het ooit begon? Waarschijnlijk niet helemaal, ik ben tenslotte ook gewoon 7 jaar ouder geworden (tjemig). Maar ik heb nog zat dat ik wil delen. Op hardloopvlak komen er veel leuke dingen aan, zoals de Kopenhagen Marathon in mei (beetje last minute, leuke uitdaging wel) en de marathon van Valencia in december. Plus, ik heb nog een lijst met vragen die ik ooit had beloofd te beantwoorden (beter laat dan nooit?). Plus, misschien wil ik eindelijk meer over voeding gaan delen nu het minder mijn werk is. Plus, mijn hoofd staat nooit stil, fijn om die lekker leeg te schrijven.

Kortom, ik zie wel hoe en welke vorm het krijgt. Laat die flipperkast voor nu nog maar even flipperen, terwijl ik ondertussen de verpakkingstape verder los pulk.

Liefs,

Mo

PS: de nieuwste Runner’s World inclusief het hele interview (met Emiel Berghout en mezelf) ligt nu in de winkels of op je deurmat als je abbo bent! TROTS!