Misschien een beetje laat voor een nabeschouwing, maar ik had even wat tijd nodig alles te laten bezinken. Zestien dagen om precies te zijn. Al voelt dit soms korter. Bijvoorbeeld als ik aan mijn hardlooprondje begin en het voelt alsof mijn lijf met verroeste schroeven aan elkaar hangt. Of wanneer ik me tijdens datzelfde rondje weer euforisch voel om hoe ik die takke afstand heb voltooid. De marathon van Kopenhagen was zoveel meer dan ik van tevoren had kunnen bedenken, en dat heeft misschien nog wel meer te maken met de hele periode ernaartoe dan enkel de marathon zelf.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de afgelopen periode was op persoonlijk vlak niet de makkelijkste. Hier zal ik wellicht over een tijdje nog wat meer over delen. Hoe ik persoonlijke worstelingen normaal kwijt kan in het lopen, lukte dat nu ineens niet zo lekker meer. Eerlijk is eerlijk, dat maakte me onzeker met de marathon die eraan zat te komen. Ik keek er een beetje tegenop, maar toch wilde ik Kopenhagen graag lopen. Was het niet “volle bak” dan gewoon voor het plezier.

Ter context: het was niet een lang vooropgezet plan om de marathon van Kopenhagen te gaan doen (alle ogen waren gericht op Valencia), maar via werk maakte ik kans op een startnummer. Aangezien ik nog nooit in Kopenhagen was geweest en hoorde hoe tof de hele en halve marathon daar zijn, leek het me wel wat daar te lopen. Toen ik uiteindelijk een van de gelukkige bleek te zijn was het: 1 + 1 + 1 = GAAN!

Een paar weken voor de marathon sprak ik met een trainer/coach over (Niels Esmeijer, voor sommige wel bekend) over mijn onzekerheden. Hij gaf mij het inzicht deze marathon te zien als experiment. Aangezien het toch niet mijn “grootste doel” was waar ik al maanden voor aan het trainen was, kon het ook een mooi moment zijn om wat dingen uit te proberen en anders te doen dan wat ik voor mijn vorige marathons had gedaan.

Dit vond ik interessant. Ik besloot niet bij voorbaat al de handdoek in de ring te gooien en niet eens te probéren maximaal te gaan, maar gewoon mijn trainingen – aangepast wanneer nodig – te draaien, plezier te blijven hebben en dan wel te zien wat eruit zou komen.

Ik heb meer rust gepakt, mezelf minder gepusht als het gewoon even niet ging en de focus wat losser gelaten in aanloop naar de marathon van Kopenhagen. Dit om mezelf meer ademruimte te geven. En ja, dat is wel iets dat ik moeilijk vind, als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb dan zal het ook zo gebeuren namelijk (HAHA). Mentaal voelde het goed om de druk van de ketel te halen. Tegelijkertijd was het spannend en vergde het een enorme berg zelfacceptatie.

Tot op de dag van de marathon wist ik oprecht niet welke kant het kwartje op zou vallen, maar ik was uitgerust en had er zin in. Ik besloot er met gestrekt been in te gaan en mezelf er mentaal verder doorheen te slepen.

Ok dat been had wellicht iets minder gestrekt gehoeven (lees: ik ben te hard gestart, of nouja niet enkel “gestart” want ik heb dit 11km zo doorgetrokken #oeps), maar het is GELUKT. 2:53:26 – een tijd waarvan ik oprecht niet had durven dromen nu.

Wel een tijd waar ik stiekem op had gehoopt in Amsterdam afgelopen najaar. Toen zat dit er niet in, ondanks een flinke voorbereiding. Uiteraard wilde ik niet klagen met de mega mooie tijd die ik daar liep, maar het voelde toen wel alsof er meer in zat. Dat dit er nu wél uitkwam is voor mij een mega mooie kers op een bewogen taart.

Ik ben trots. Als het niet gelukt was, was dat ook oke. Maar nu het wel gelukt is, ben ik dubbel zo blij. Niet alleen om de prestatie zelf, maar ook dat meer rust en zelfzorg me alleen maar sneller bij de finish heeft gebracht. Dat is er eentje om in mijn eigen oren te knopen. Experiment geslaagd ❤️

En nu? Vooral even rusten en herstellen. Valencia staat nog op de planning, maar dat komt later allemaal wel. Voor nu is het nagenieten!

Een dikke dank aan mijn vriend Guus voor alle support op trainingsvlak, het 30km meelopen en nouja alles eigenlijk. Dank aan Amacx voor de brandstof, Niels voor het sparren, Nike voor het startnummer en fijne weekend en GB voor het mij door de trainingen heen slepen.

Tot de volgende.

Liefs, Mo